หน้านี้สร้างขึ้นเพื่อใช้ทดสอบการแสดงภาษาบาลีและสันสกฤต
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
หตฺเถสุ ภิกฺขเว สติ, อาทานนิกฺเขปนํ ปญฺญายติ
เอวเมว โข ภิกฺขเว
จกฺขุสมิํปิ สติ
จกฺขุสมฺผสฺสปจฺจยา อุปฺปชฺชติ อชฺฌตฺตํ สุขทุกฺขํ
ทิฏฺฐา มยา ภิกฺขเว ฉ ผสฺสายตนิกา นาม นิรยา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
เชฺญยะ ส นิตฺยสํนฺยาสี, โย น เทฺวษฏิ น กางฺกฺษติ
นิรฺทฺวนฺโทฺว หิ มหาพาโห, สุขํ พนฺธาตฺปฺรมุจฺยเต
ผู้ใดไม่มีความชิงชัง (ไม่ยินดียินร้าย) ไม่หวังผลอะไร ๆ ท่านพึงทราบเถิดว่า
ผู้นั้นเป็นสันยาสี (ผู้สละกรรม) ทุกเมื่อ มหาพาหุ! เพราะว่าผู้ที่ไม่มี
ทวันทวธรรม ย่อมพ้นจากเครื่องผูกพันได้โดยง่าย
—ศรีมัทภควัทคีตา
อักษรไทยทั้งหมดมีพิเศษอยู่ ๒ ตัวคือ ญ และ ฐ ต้องเขียนมีเชิงติดอยู่ด้วยเสมอ ทั้งๆ ที่มิได้ใช้เป็นประโยชน์อะไรเลย เฉพาะอักษร ญ เวลาใช้เขียนภาษามคธออกจะลำบากในการจุดพินทุและผสมกับสระเบื้องล่างคือ อุ อู เป็นการซับซ้อนถึงสามชั้น คือคัว ญ เอง ๑ เชิง ญ ๑ และพินทุหรือสระอุ อู อีก ๑ แม้ในการพิมพ์ก็ขลุกขลัก ส่วน ฐ นั้น แม้จะไม่ต้องจุดพินทุเพราะไม่เคยเป็นตัวสกดในภาษามคธเลยก็จริง แต่ ฐ มักมาตามหลัง ฏ เสมอ เวลาเขียนเชิงของ ฐ จะเตะกับหาง ฏ ยุ่งไปหมด ปราชญ์ในทางภาษามคธจึงตกลงกันให้ตัดเชิงอักษรทั้งสองนี้ออกเสียในเวลาที่ใช้เขียนภาษานั้น เช่น วยญฺชนานิ, รญฺโญ, วิญฺญูหิ ; เชฏฺฐ, อฏฺฐ, วิสิฏฺฐ เป็นต้น แม้ในภาษาไทยเอง เมื่อ ญ ผสมกับสระอุ อู ก็ต้องตัดเชิงทิ้งเหมือนกัน เช่น กตัญญู, วิญญู, สรรเพชณุตาญาณ
—จิตร ภูมิศักดิ์